اینسرتهای روتراشی
یکی از فاکتورهای مهم در انتخاب اینسرتهای روتراشی، توجه به متریال مورد ماشینکاری میباشد. بعد از تعیین متریال مورد استفاده در ماشینکاری، جنس روکش ابزار متناسب با آن انتخاب میشود. روکش اینسرتها و انتخاب درست آنها با توجه به متریال مورد تراشکاری از آن جهت مهم است که انتخاب صحیح روکش باعث تحمل تنشهای حرارتی حین تراشکاری، کاهش اصطکاک، تحمل ارتعاشات، و انواع تنشهای مکانیکی میشود. همچنین از انجام واکنشهای شیمیایی بین ابزار و قطعهکار جلوگیری میکند. از انواع روکشهای رایج مورد استفاده در اینسرتها میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- Ti(C,N)
- TiN
- Al₂O₃
- TiC
روشهای روکشدهی اینسرتها شامل دو نوع اصلی هستند:
- CVD (Chemical Vapor Deposition)
- PVD (Physical Vapor Deposition)
روش CVD تقریباً در تمامی اینسرتهای روتراشی به دلیل توانایی تحمل تنشهای متفاوت استفاده میشود. میانگین ضخامت روکش در این روش بیشتر از روش PVD است.
هندسه ابزار و شعاع نوک
نکتهی بعدی در انتخاب اینسرت مناسب، توجه به هندسهی ابزار با توجه به کاربرد مورد نظر است. اینسرتهای روتراشی در زوایا و شعاع لبههای مختلف طبق استاندارد ISO تولید میشوند. اینسرتهایی با زوایای بزرگتر مقاومت بالاتری دارند و برای برادهبرداری بیشتر در نظر گرفته میشوند. اینسرت با شعاع لبهی کوچکتر از واحد زمان به کار میروند تا تولید میکنند اما حرارت نیز تحمل و توان ماشینکاری کمتر و کیفیت سطح بهتر به کار میبرند. این نوع اینسرتها توان ماشینکاری کمتری نیاز دارند. هرچه شعاع نوک ابزار بزرگتر باشد، حجم برادهبرداری بیشتری ممکن است، اما توان و حرارت بیشتری نیز نیاز خواهد بود. همچنین، در سرعت و نرخ پیشروی یکسان، کیفیت سطح در اینسرتهای با شعاع بزرگتر نسبت به شعاع کوچکتر پایینتر است.
گرید اینسرت
نکتهی سوم در انتخاب اینسرت، توجه به گرید مناسب است. این گرید باید متناسب با شرایط ماشینکاری و نیاز به مقاومت در برابر سایش یا ضربه، از کاتالوگ شرکت سازنده انتخاب شود.
نوع پلیسهشکن (Chipbreaker)
مورد چهارم، انتخاب نوع مناسب پلیسهشکن میباشد. طراحی مناسب آن باعث میشود که با توجه به نوع متریال، عملکرد لازم را در تراشکاری فراهم کند.